احسان تا کجا ؟؟؟
بسم الله الرحمن الرحیم
تا حالا به کمک هایی که به این و اون کردی ، فکر کردی ؟
ایول به تو که اصلا فراموش کردی اما مخاطبم امثال خودمه که یه کاری برای کسی می کنیم ، نمی دونی چی کار می کنیم ...
در رتبه های پایین ، فرد کلی منت سر فرد گذاشته و ...
یا منتظر تشکر فرد هست و اگر تشکر نکند بیا و ببین که چه می کند ...
یا در رتبه های بالا یک لبخند ریز می زند و حالت تواضع به خود گرفته و با صدایی آرام
می گوید " وظیفه ام بود " اما تو چه دانی که در دل او چه خبرهاست ("یک نمونه اش : عجب شخصیت مخلص و ایثارگری در ذهن این بابا شدمااا" )
چند روز پیش داشتم قرآن میخوندم که به آیه ای رسیدم که با سر مرا به زمین کوبید ...
... و احسن کما احسن الله الیک ... قصص 77
" همانگونه که خدا به تو نیکی کرده است ، نیکی کن "
خدا چگونه به ما نیکی کرده است ؟
منت گذاشته ؟ انتظار داشته ما نیازی از او برآورده کنیم ؟
بالا تر از اینها ، چقدر ما با لطف های او ، با نعمت های او گناه خدا رو کردیم و او ذره ای از احسانش رو که کم نکرد هیچ ، منتظرمون نشست که برگردیم و دوباره به ما احسان کند . و تازه چقدر هم خوشحال شد در حالیکه ذره ای نیاز به من ندارد (" زمانی که بنده من برای توبه به درگاه من برمیگرده ، مانند کسی که در بیابان برهوت ، از تشنگی در حال تلف شدن هست ، به آب میرسه چقدر خوشحال میشه ، من خدا اونقدر خوشحال میشم .")
اینجاست که داد آدم درمیاد که خدا ...
دقت کردید که در آیه به ما امر کرده . اون هم چه کسی ؟ اون هم اینجوری ...
خیلی جای کار داره ، ادامه اش با شما ...
یا حق که با علیست
